Zdrowie bez glutenu
Bożena Przyjemska BLOG

Niebezpieczne zboża

10 August 2014Huba brzozowa – wspaniały lek

Untitled-1Do zachowania pełnego zdrowia potrzebne jest kilka czynników. Najważniejsze z nich to odpowiednia dieta, ćwiczenia fizyczne i równowaga psychiczna .
Medycyna chińska, która ma tradycje wielu tysięcy lat w szerzeniu profilaktyki dba o harmonie w organizmie. Jak głoszą opowieści, chiński lekarz otrzymywał wynagrodzenie za utrzymywanie pacjenta w dobrym zdrowiu. Najważniejszym elementem tej harmonii jest odżywianie. Według chińskiej filozofii składa się ono z 5 elementów
• rodzaj i jakości pożywienia,
• prawidłowe trawienie,
• prawidłowe przyswajanie strawionego pokarmu,
• prawidłowe wydalanie,
• psychologiczne podejście do odżywiania, jako jednej z najważniejszych funkcji życiowych.
Naszym przeznaczeniem jest zdrowie i prawidłowy rozwój. Jeszcze nie tak dawno genetycy uważali, że 75% naszych przypadłości zapisane jest w genach, a tylko 25% to wpływ środowiska.
Epigenetyka gałąź biologii, która rozwinęła się stosunkowo niedawno mówi, że, genom – zawierający genetyczny program jest odpowiedzialny za nasze zdrowie tylko w 25 %, natomiast 75%. to wpływ środowiska wewnętrznego i zewnętrznego. A co ono ma nam do zaoferowania? W chwili obecnej notuje się coraz więcej niedoborów makro i mikroelementów w glebie i w pożywieniu. Owoce i warzywa w czasie długotrwałego transportu tracą witaminy i minerały . Pożywienie, woda , promieniowanie elektromagnetyczne, zatrucie środowiska, wpływa negatywnie na nasze zdrowie.
Analiza krwi pępowinowej wykazuje wielkie ilości substancji chemicznych, które przenikają przez łożysko zatruwając płód.
Czynniki środowiskowe warunkują expresie genów – proces, w którym informacja genetyczna zostaje odczytana i przepisana na białka lub kwas rybonukleinowy- RNA. Układ immunologiczny, który powinien być naszym wewnętrznym obrońcą, obraca się przeciwko nam, atakując własne tkanki i organy. Powstają choroby z autoagresji oraz alergie. Daje się on zwieść podstępnym komórkom nowotworowym , dopuszczając do ich niekontrolowanego namnażanie i powstania choroby nowotworowej. Medycyna akademicka, stosuje leczenie objawowe . Medycyna akademicka jest doskonała, jako medycyna ratunkowa stosuje najnowsze technologie i szczegółową diagnostykę. W ostatnim dwudziestoleciu rozwinęła się też transplantologia. Nie radzi sobie natomiast z alergiami i chorobami przewlekłymi Zaś medycyna naturalna sięga do starych sprawdzonych ziołowych recept, które coraz częściej znajdują swoje uzasadnienie w badaniach naukowych. Takim środkiem na wiele problemów, a przede wszystkim na normalizację pracy układu immunologicznego jest huba brzozowa.
Huba brzozowa należy do rodziny grzybów. W literaturze polskiej występuje pod różnymi nazwami. Błyskoporek podkorowy ( Inonotus obliquus) to najczęściej używana nazwa botaniczna. Inne to: włóknouszek ukośny, błyskoporek ukośny, huba ukośna, czarna huba brzozowa, (czarny) guz brzozowy, czer, czyr brzozy, czaga, huba skośnorurkowa .Oprócz wymienionych nazw odnotować można nazwy, które występują lokalnie takie jak :czerniak brzozy, czernidło, czyreń, czarcie oko, a także czanga i pochodząca z Syberii czaga.
Inonotus obliquus jest szeroko rozprzestrzeniony w Ameryce Północnej,
Azji oraz w Europie. Spotykany jest w różnych siedliskach oprócz górskiego. Błyskoporek podkorowy jest patogenem powodującym uszkodzenie pni żywych drzew, przez co doprowadza je do przedwczesnego zamierania.
Drewno zainfekowanego drzewa ulega rozkładowi, a owocniki przybierają kształt nieregularnych czarnych narośli wewnątrz zbudowanych z rdzawobrunatnej, bardzo zbitej grzybni
Głównym żywicielem huby I. obliquus są różne gatunki brzóz.
Zakażeniu ulegają uszkodzone mechanicznie drzewa w wieku 30−50 lat.
Błyskoporek może rozwijać się bardzo długo rosnąc powoli najczęściej od strony północnej.
Jednym z najstarszych dokumentów świadczącym o wykorzystaniu owocników huby brzozowej do celów leczniczych jest „Corpus Hippocraticum” napisany przez ojca medycyny Hipokratesa z Kos w V wieku p.n.e. Zalecał on stosowanie miąższu huby do przyżegania ran.
Wzmianki o trujących i leczniczych grzybach znajdują się też
w pracach Teofrasta z Eresos, Aemiliusa Macera z Werony, Pliniusza Starszego czy Pedaniusa Dioscoridesa. Zawarto w nich między innymi opisy leczniczych właściwości huby.
Medycyna ludowa, co najmniej od XVI wieku znała i wykorzystywała właściwości lecznicze I. obliquus .W literaturze etnograficznej jeden z pierwszych opisów wykorzystania Błyskoporka podkorowego w lecznictwie przez lud ukraiński pochodzi z 1880 roku . Na początku drugiej połowy XIX wieku lecznictwo oficjalne interesowało się surowcem pochodzącym z huby. Stosowano go w chorobach przewodu pokarmowego, przy bólach jelitowych, nadkwasocie, owrzodzeniach żołądka i dwunastnicy, dolegliwościach wątroby, śledziony i w chorobach nowotworowych. Zewnętrznie odwar
stosowano do przemywania ran, do płukania w zapaleniu jamy ustnej i narządów rodnych.
Huba brzozowa, jako lek przeciwnowotworowy używana jest przez medycynę ludową od 400 lat.
Bardzo ważną funkcją huby brzozowej jest normalizacja pracę systemu immunologicznego. Wzmacnia ona jego pracę w wypadku osłabienia i zwalnia w wypadku pobudzenia, co ma bardzo duże znaczenie w chorobach z autoagresji. Jest też ona bardzo silnym antyutleniaczem i zawiera wartościowe składniki odżywcze. Substancje znajdujące się w hubie stymulują szpik kostny do wytwarzania makrofagów. Extrakt z huby poprawia funkcję mózgu, pamięć i możliwości uczenia. Jest pomocny przy astmie i obniża poziom cukru we krwi.

Badania prowadzone w Europie i Azji dowiodły, że huba brzozowa ma bardzo cenne właściwości terapeutyczne i są to:

• oczyszczające
• ogólnie wzmacniające
• przeciwbakteryjne
• przeciwzapalne
• przeciwnowotworowe (związki o działaniu przeciwnowotworowym to: inotodiol i lanosterol)!
• przeciwwirusowe – związki terpenowe i laktonowe włóknouszka niszczą wirusy (np. grypy, HIV)
• obniżające ciśnienie krwi, zwiększa liczbę erytrocytów i limfocytów
• regulującą poziom cukru we krwi badania dowiodły, że wodny, extrakt obniża poziom cukru we krwi
• osłaniające i odtruwające wątrobę
• stabilizujące pracę układu odpornościowego
• przeciwutleniające
• przeciwpotowe,
• przeciwgorączkowe
Substancje, które znajdują się w hubie pobudzają mitochondria -komórkowe centra energetyczne.
Substancje, które nadają hubie właściwości lecznicze to: polisacharydy, inotodiol, kwas betulinowy i polifenole .
Z huby wyizolowano oprócz inotodiolu, kwas inotowy, kwas oblikowy i kwas czekowy , które wykazały w badaniach farmakologicznych na zwierzętach działanie przeciwnowotworowe. Znajduje się tam też kwas betulinowy, który ma wiele właściwości lecznicze

Inotodiol związek chemiczny należący do steroli pobudzający apoptoze -naturalny proces zaprogramowanej śmierci komórki w organizmie wielokomórkowym. Dzięki temu mechanizmowi ( zwanym samobójstwem tkankowym) z organizmu usuwane są zużyte lub uszkodzone komórki w tym komórki nowotworowe.
Pierwsze badania na temat inotodiolu przeprowadzono w Polsce w 1962 roku.
Oprócz inotodiolu w hubie występuje Lanosterol, który również programuje samobójstwo tkankowe – apoptozę.
Polifenole związki należące do fenoli – niszczą wirusy HIV. Są one silniejszymi przeciwutleniaczami niż witamina C i E. Do polifenoli należą flawonoidy, kwas fenylowy, taniny – garbniki i ligniny. Wszystkie one mają budowę pierścieniową i dają warzywom smak i aromat.
Polifenole są bardzo ważnym czynnikiem spowalniającym starzenie.

Polisacharydy – wielocukry poprawiają komunikację między komórkową.
Fucoglucomannan – wielocukier, występujący w hubie, stymuluje odpowiedź humoralną i komórkową układu immunologicznego. W odpowiedzi humoralnej powstają specyficzne przeciwciała, skierowane przeciwko wprowadzonemu antygenowi w tym wypadku bakterii lub wirusowi. Przy udziale limfocytów B , T i makrofagów powstają przeciwciała i komórki pamięci immunologicznej. Pozwala to na natychmiastową reakcję w przypadku ponownego pojawienia się patogenu .W odpowiedzi komórkowej, centralną rolę odgrywają już nie przeciwciała, lecz kompetentne komórki układu immunologicznego limfocyty T. Kwas betulinowy ma wiele właściwości terapeutycznych. Wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwwirusowe, ochraniające miąższ wątroby, obniżające stężenie cholesterolu i lipidów we krwi, żółciopędne, żółciotwórcze, regulujące wypróżnienia, przeciwnowotworowe, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze.
• Kwas betulinowy hamuje rozwój komórek nowotworowych i działa degradująco na komórki melanomy – czerniaka złośliwego
• Betulina i kwas betulinowy pobudzają apoptozę komórek rakowych (programowana śmierć komórek)
• . Kwas betulinowy hamuje namnażanie wirusa HIV (zatrzymuje proces agregacji zakażonych komórek i migracji wirusów do zdrowych komórek). Betulina i kwas betulinowy hamują rozwój bakterii trądzikowych, Pałączki okrężnicy i Gronkowiec złocistego). Kwas betulinowy niszczy zarodźca malarycznego.
• Betulina i kwas betulinowy są wykorzystywane do leczenia łuszczycy, jako środek przeciwzapalny w leczeniu przewlekłych wyprysków. Skuteczne są także przy stosowaniu zewnętrznym i wewnętrznym przy trądziku młodzieńczym.
Niemieccy naukowcy udowodnili, że kwas betulinowy powoduje rozpad komórek nowotworowych w układzie nerwowym (neuroblastoma, medalloblastoma). Kwas betulinowy nie jest toksyczny i nie powoduje skutków ubocznych
Występujące w hubie aminokwasy, tryptofan, glicyna i cysteina działają synergicznie, wykazując działanie przeciwzakrzepowe.

Huba ma też wysoki poziom melaniny – substancji odpowiadającej za kolor. Melanina ma wiele właściwości terapeutycznych i są to między innymi:
• stymuluje szyszynkę i poprawia sen.
• jest silnym przeciwutleniaczem
• chroni przed szkodliwymi promieniami, polem elektromagnetycznym i solami metali ciężkich
• naprawia DNA.

Melanina jest kompleksem cząsteczek, które tworzą pigment. Znaleziono ją w mózgu, w gruczołach, a także u płodu. Jest bardzo silnym przeciwutleniaczem. Badania prowadzone przez naukowców rosyjskich dowiodły, że naprawia ona uszkodzone DNA i zabezpiecza przed szkodliwym promieniowaniem. Melanina absorbuje światło w tym samym stopniu, co hemoglobina we krwi absorbuje ciepło. W swoim działaniu jest bardzo podobna do chlorofilu . Melatonina występująca w hubie pochłania więcej promieniowania niż chlorofil. Jest bardzo ważna dla kobiety w ciąży u 35 dniowego embrionu w oku znajduje się melanina, która w rozwoju embrionalnym buduje też struną grzbietową. W 1983 roku F.E.Barr przedstawił melaninę, jako bardzo wyżną cząsteczkę w organizmie ludzkim. Jego zdaniem pełni ona kluczową rolę w w embriologicznej organizacji tkanek i regeneracji. Melanina odgrywa ważną role w układzie immunologicznym. Organizm jest żyjącą matrycą, to sieć komunikacyjna gdzie formą komunikacji jest światło. Nasz organizm stanowi harmoniczne połączenie narządów. Kiedy zakłóci się to połączenie wprowadzając jakieś chemiczną nieswoistą substancją, zaczyna być pobudzony. Melanina działa odtruwająco, pomagając w powrocie do równowagi. Stanowi nie specyficzną ochronę przed nowotworami i mutacjami. Podnosi odporność. Wchodzi w interakcję z ksenobiotykami – substancjami obcymi dla organizmu; do nich należy większość trucizn i leków oraz substancje chemiczne wytworzone przez człowieka takie jak plastik i inne tworzywa. Pomaga w rozłożeniu soli metali ciężkich oraz innych czynników patologicznych. Zabezpiecza przed promieniowaniem elektromagnetycznym i fotonowym.
W badaniach prowadzonych przez zespół Parks’ w roku 2004 extrakt z huby zredukował aż 40% uszkodzeń DNA. Inne badania wykazały, że melanina znajdująca się w hubie reguluje pracę pęczków Peyera ( grudek chłonnych przewodu pokarmowego) i chroni śluzówkę jelit przed inwazją patogenów. Poprawia ona sen i jej działanie jest znacznie silniejsze niż melatoniny.

Huba znajduje też zastosowanie w homeopatii, jako lek w postaci nalewki i ekstraktu, głównie w chorobie wrzodowej

Różne sposoby przygotowania i stosowania huby brzozowej.
Można robić herbatę z huby albo extrakt alkoholowy i uzyskiwać doskonałe rezultaty terapeutyczne . Jeżeli sporządzamy roztwór wodny uzyskujemy składniki rozpuszczalne w wodzie, są to długo łańcuchowe wielocukry (polisacharydy). Przenikają one przez barierę jelitową i są trawione przez makrofagi, których głównym zadaniem jest funkcja obronna organizmu, fagocytoza – pożeranie oraz synteza różnych produktów biorących udział w procesach immunologicznych. Przeciętny makrofag może strawić do 100 bakterii. .
Aleksander Wołonciej zalecał rozdrobnić hubę i zemleć w młynku lub zetrzeć na tarce. Pół szklanki otrzymanej śruty, przypominającej kawę zbożową, zalać litrem wody, zagotować, odcedzić i pić profilaktycznie jedną małą szklankę raz dziennie, a w przypadku choroby 3 razy dziennie. Według instrukcji… [1956] zatwierdzonej przez Ministerstwo Zdrowia ZSRR.
Należało owocniki huby umyć i moczyć w ciepłej wodzie około 3−4 godz. Po wyjęciu z wody staną się one miękkie i łamliwe, łatwe do zmielenia w maszynce do mięsa lub starcia na tarce. Wodę, w której moczono owocniki, powinno się wykorzystać później do sporządzenia nalewki.
1 część zmielonego grzyba zalewa się 5 częściami przegotowanej wody w temperaturze około 50°C. Po 2 dobach zlewa się wodę znad osadu, a osad wyciska przez czyste płótno lub kilka warstw gazy. Otrzymaną w ten sposób dość gęstą ciecz miesza się z wodą zlaną znad osadu.
Powstały wyciąg można przechowywać przez 3−4 dni. Tak przygotowany wodny ekstrakt należy spożywać w ilości 3 szklanek dziennie. W przypadku nowotworów znajdujących się u chorego w małej miednicy, można stosować dodatkowo ciepłe lecznicze mikro lewatywy w ilości 50−100 ml na noc. Instrukcja stwierdza, że najlepsze efekty uzyskuje się w przypadku raka żołądka, płuc, a najsłabsze – raka skóry, kości i mózgu.
W książce Ożarowskiego wydanej 1982roku czytamy:
Białoruska tradycja zalecała zemleć 100 g huby na proszek i 2 łyżeczki tego proszku zalać 1/2 szklanki ciepłej, przegotowanej wody, nastawiając na noc do naciągnięcia. Rano wyciąg należało zagotować i pić trzy razy dziennie po łyżce.
Słynny polski zielarz o. Andrzej Czesław Klimuszko
W przypadku chorób nowotworowych zalecał terapię mieszanką czarnej (błyskoporek podkorowy) i białej huby brzozowej
(białoporek brzozowy). Wywar przygotowuje się w ten sposób, że 0,5 kg czarnej i 0,5 kg białej huby brzozowej ściera się na mąkę i miesza razem. Każdorazowo kopiastą łyżkę tej mieszanki należy zalać szklanką wody, gotować 10 min, odstawić na 30 min, przecedzić i pić trzy razy dziennie po szklance – 20 min po posiłku.

Sposób wykonania nalewki alkoholowej – w ciemne naczynie nasypać pokruszonej huby i zalać czystą wódką. Alkohol powinien sięgać około 5 centymetrów nad poziom huby. Przetrzymywać w chłodnym miejscu codziennie potrząsając. Po 4 tygodniach przecedzić i zażywać jak wyżej.
Sposób wykonania wodnego extraktu, który ma więcej wartości leczniczych: 3 łyżki pokruszonej huby zalać litrem bardzo ciepłej wody i podgrzewać( nie gotować) przez 8 godzin dolewając wody, jeżeli wyparuje. Po 8 godzinach pozostawić extraktu w garnku 24 godziny. Pić 3 x dziennie łyżkę stołową extraktu rozpuszczoną w ciepłej wodzie.
.

Do dziś na Syberii, zamiast herbaty, używa się naparu z huby. Jest on szczególnie popularny wśród leśników, myśliwych, zbieraczy grzybów i jagód. Niektóre ludy zamieszkujące Syberię z popiołu po spaleniu błyskoporka podkorowego przygotowywały „wodę mydlaną” o właściwościach dezynfekcyjnych, używaną do mycia rąk i stóp, ale także całego ciała. Wyciągi z I. obliquus były także wykorzystywane do rytualnego obmywania i pielęgnacji po menstruacji.

Wyniki współczesnych badań wtórnych metabolitów wyizolowanych ze sklerocjów I. obliquus
[Zheng i in. 2010] wskazują na ich szeroką biologiczną aktywność i potencjalne właściwości,
m.in. hypoglikemiczne [Mizuno i in. 1999], antywirusowe [Kahlos i in. 1996; Ichimura i in.
1999], antymutagenne [Ham i in. 2009], przeciwnowotworowe i cytostatycze [Kahlos i in. 1987;
Jarosz i in. 1990; Kahlos 1994; Burczyk i in. 1996; Rzymowska 1998; Mizuno 1999; Jiang i in. 2007; Song i in. 2008; Chung i in. 2010] oraz jako silnych przeciwutleniaczy [Mau i in. 2002; Cui i in. 2005; Nakajima i in. 2007, 2009; Song i in. 2008]. Końska i Komorowska [2009] informują o wyizolowaniu z I. obliquus inotodiolu, kwasu inotowego, kwasu oblikowego i kwasu czekowego,które wykazały w badaniach farmakologicznych na zwierzętach działanie antytumoralne, przeciw leukemiczne i mitodepresyjne. Porównawcze badania właściwości fitochemicznych polskiej
i amerykańskiej odmiany Poria obliqua (syn. I. obliquus) wykazały generalnie podobny skład obu odmian, choć były i pewne różnice [Winters i in. 1961]. W USA badano również ekstrakt,
uzyskany w Polsce przez Piaskowskiego [1967] z drewna brzozy inokulowanej sproszkowaną grzybnią I. obliquus. Później badania te kontynuowała Krauss−Żaki [1962].
Badania nad działaniem leczniczym wyciągów z hub brzozowych (białoporkiem brzozowym i błyskoporkiem podkorowym) jako jeden z pierwszych w Polsce rozpoczął w 1929 roku
J. J. Karpiński [Piaskowski 1957].
Na początku XX wieku w środowisku lekarskim pojawiły się informacje o leczeniu przez znachorki i zielarzy na Wileńszczyźnie i w Puszczy Białowieskiej chorób nowotworowych (raka żołądka) hubami brzozowymi, co jak twierdzi Dominik [1957]
zapoczątkowało badania dotyczące właściwości leczniczych tych grzybów. 991].